..Czasem trzeba umrzeć by urodzić się na nowo...czasem trzeba wiele stracić by wyjść z podniesioną głową....Nawet przestać wierzyć by docenić wiary siłę....gdy przeczytasz tysiąc książek czy zrozumiesz jedną chwilę .........

Lustrem duszy są oczy... W nich można ujrzeć to… co jest w nas….. W oczach ujrzysz smutek, żal... W oczach widać cały Nasz świat… dobry i zły... Z blaskiem słońca i łzami deszczu… W nich zobaczyć można nadzieję…. i marzenia…. - że poburzy wyjdzie tęcza… że świat nabierze jej barw… kolorów i zrobi się piękny...

Spójrz w oczy…. a zobaczysz głębię człowieka...

Rozkosz miłości Językiem będę jeździć po Twoim ciele jak palcem po mapie odkryje każdy ląd Twój! Namiętnością Cię zarażę W pocie rozkoszy będę Cię całować W miłosnym uniesieniu się znajdziesz będziesz krzyczała a ja razem z Tobą .. przez zamknięte usta uwolni się rozpusta nie przestane noc cala ciągle będzie nam mało kiedy uwolnisz pożądanie a tak na pewno się stanie zliżę cala ja niczym namiętność Twa dam Ci podniecenia moc przez ta cala piękna noc obleje Cie morzem pocałunków miłosnym trunkiem Cie upije... Opuszkami dotyków wyrzeźbiłem kształt najpowabniejszych piersi, ramiona jak konary rajskich drzew, biodra fale niespokojnego morza, wiatr wpleciony między kosmykami słoneczno-księżycowych włosów, tyle w nich dnia, tyle w nich nocy... Tańczyłaś odziana w bieliznę rozpiętych oddechem żagli, jak kołysanka morskich fal pędziłaś w otchłań świata wyobraźni, a ja byłem zapachem połączonych niebios i błękitnych, nieskończonych przestrzeni. Słuchałem, byłem echem najcichszych głosów, szeptów niesionych ponad czas, byłem cząstką nieśmiertelności – rozbujałą, nieistniejącą rzeczywiście. Jak różnoimienny byt doganiałem Ciebie i traciłem jednocześnie. Nadzieja tętniła we mnie galopem niepokornych, wolnych na zawsze mustangów. Piłem krople burz lejące się przepychem z Ciebie, na wargach smak kobiecości wypalał i układał poezje, parzył rozkoszą, której nigdy nie będę potrafił najpełniej wypowiedzieć. Niosłem kosmyk, kształt błękitnego tiulu i płakałem. Wejrzałaś w największą tajemnicę rozwartych szczerością źrenic, nabrałaś miodu, skosztowałaś ze mnie... Jednym gestem nadałaś skrzydła i pozwoliłaś, bym uleciał w motyle kwiaty ciszy. Jedność była tak blisko, przepełniła wszystko, nawet przeszłość, z której poznałem jaką Ciebie pragnę. Imię nadałem pięknu, zapatrzony w tę jedną chwilę, która przetrwa, aż do końca świata.

chamstwa

muzyka kobiety śpiew i dobre wino

laska